سه شنبه, 30 آبان 1396
You are here:

انتخاب قالب

اطلاعات سایت

اعضا : 4637
محتوا : 302
بازدیدهای محتوا : 695418

اوقات شرعی



جستجو

Loading
روحانيت - بهائيان  نامه الکترونیک

مرجعيت تقليد شيعه در جامعه ي اسلامي ايران به عنوان نايب امام معصوم غايب (ع)، جايگاه مهم و نقشي سرنوشت ساز دارد و در بزنگاه هاي تاريخي خطير به صيانت از كيان و هويت ايراني پرداخته است. ويژگي منحصر مرجعيت شيعه استقلال از حكومت ها مي باشد و اين ويژگي به اتكاي مردم متدين، چنان قدرتي به مرجعيت داده است كه در مواقع سرنوشت ساز حافظ دين و ملت در مقابل تعرض قدرت هاي خارجي و حكومت هاي داخلي باشد. دوران زعامت آيت الله العظمي بروجردي از دوره هاي مهم قبل از شروع نهضت اسلامي به رهبري حضرت امام است. در اغلب تواريخ غير مذهبي چنان القا مي شود كه آيت الله بروجردي مرجعي غير سياسي بوده است، در حالي كه مبارزات آن مرجع عظيم علي الاطلاق شيعه، حكايت از ايفاي وظيفه و رسالت مرجعيت به نحو احسن دارد.

از فرازهاي حيات سياسي ايشان مبارزه اي اساسي و اصولي با فرقه سياسي بهاييت - ساخته و پرداخته استعمار - مي باشد. سال 1334 را مي توان منحصر به فردترين زمان در تاريخ معاصر ايران در مقوله روابط نيروهاي مذهبي با حاكميت، دولت، دربار و حكومت قلمداد كرد. منحصر به فردترين نه از اين جهت كه در سال هاي قبل و بعد از آن رويدادهاي اساسي و مهم كه يك سوي آن نيروهاي مذهبي و سوي ديگر آن حاكميت قرار داشتند، اتفاق نيفتاده است، ليكن آنچه سال 1334 را از ميان آنها متمايز مي سازد، فراز و فرود بسيار بزرگي است كه طي يك سال، و حتي بسيار كمتر از آن، طي شش ماه، عمر روابط بين نيروهاي مذهبي با حاكميت به وجود آمد. در آخرين روزهاي ارديبهشت سال 1334، هنگامي كه نيروهاي مذهبي پيرزمندانه تصور مي كردند بر «بهايي ها» كه مهم ترين معضل مرجعيت، روحانيت و جامعه مذهبي ايران در آن زمان تلقي مي شد، چيره شده اند، همكاري شاه و دولت در اشغال و قصد تخريب حظيره القدس بهاييان در تهران را بهترين فرصت براي نزديك شدن به حاكميت قلمداد كردند. ولي سخره تاريخ آنكه كمتر از دو ماه بعد ورق برگشت و عدم همكاري دولت و شاه در عمل به وعده هايشان براي مبارزه با بهاييت، كار را به جايي رساند كه در تيرماه همان سال، آيت الله العظمي بروجردي، در اعتراض به دولت و دربار ، به مدت يك ماه مسند تدرس را ترك كرد و آن واعظ مشهور (حجت الاسلام فلسفي) نيز نه تنها نتوانست از راديو سخنراني بكند، بلكه ديگر خبري از مصاحبه هاي روزانه ي مطبوعاتي با او نبود. به مرور زمان، فشار و محدوديت بر نيروهاي مذهبي بيشتر شد و شاه و دولت در هراس از تكرار وقايع محرم شهريور 1334، كار را به جايي رساند كه اين بار آيت الله العظمي بروجردي به قصد زيارت عتبات عاليات، در صدد ترك ايران بر آمد (مهر ماه 1334. ) اگر به چنين فهرستي مرگ مشكوك فرزند آيت الله كاشاني (سيد مصطفي) و سپس محاكمه شخص آيت الله كه به شكلي موهن برگزار شد و نيز دستگيري، محاكمه و اعدام فداييان اسلام (متعاقب ترور ناموفق حسين علاء) را اضافه كنيم، متوجه دگرگون شدن كامل روابط بين حاكميت با نيروهاي مذهبي نسبت به شش ماه قبل از آن خواهيم شد. روايت چنين فرآيند منحصر به فردي، در اثر حاضر در پيش روي مي باشد. هدف از بيان روايت حاضر، ارائه تصويري از وقايع شش ماهه ي اول سال (ارديبهشت تا مهر) 1334 با استفاده از منابع موجود تاريخي است.