آقاي حاج آقا جمال الدين (ره ) فرمودند: من براي نماز ظهر و عصر به مسجد شيخ لطف اللّه ، كه در ميدان شاه اصفهان واقع است ، مي آمدم .
روزي نـزديـك مـسجد، جنازه اي را ديدم كه مي برند و چند نفر ازحمالها و كشيكچي ها همراه او هـسـتـنـد.
حاجي تاجري ، از بزرگان تجار هم كه ازآشنايان من است پشت سر آن جنازه بود و به شدت گريه مي كرد و اشك مي ريخت .
من بسيار تعجب كردم چون اگر اين ميت از بستگان بسيار نـزديـك حـاجـي تـاجـر اسـت كه اين طور براي او گريه مي كند، پس چرا به اين شكل مختصر و اهـانـت آمـيـز او راتـشـيـيع مي كنند و اگر با او ارتباطي ندارد، پس چرا اين طور براي او گريه مي كند؟ تا آن كه نزديك من رسيد، پيش آمد و گفت : آقا به تشييع جنازه اولياء حق نمي آييد؟ باشنيدن اين كـلام ، از رفتن به مسجد و نماز جماعت منصرف شدم و به همراه آن جنازه تا سر چشمه پاقلعه در اصـفـهـان رفـتم .
(اين محل سابقا غسالخانه مهم شهر بود) وقتي به آن جا رسيديم ، از دوري راه و پـيـاده روي خـسـتـه شده بودم .
در آن حال ناراحت بودم كه چه دليلي داشت كه نماز اول وقت و جـمـاعـت را تـرك كـردم و تـحـمـل ايـن خستگي رانمودم آن هم به خاطر حرف حاجي .
با حال افـسـردگـي در ايـن فـكر بودم كه حاجي پيش من آمد و گفت : شما نپرسيديد كه اين جنازه از كيست ؟ گفتم : بگو.

به رغم انتشار بيانيه‌ها، ‌اعلاميه‌ها و جزوات متعدد انجمن حجتيه جهت پاسخگويي به اتهامات وارده نسبت به عملكرد آنان در جريان حوادث ووقايع پيش از پيروزي انقلاب و اوايل استقرار نظام باز هم كماكان حملاتي نسبت به آنان از طريق رسانه‌هاي گروهي و تريبون‌ها و منابر صورت مي‌گرفت.

البته بايد اذعان داشت كه اين جوابيه‌ها آنچنان كه بايد و شايد از بار استدلالي مناسب و محكمي برخوردار نبود مضافا اينكه به هيچ روي اعضاي انجمن قائل به اشتباه يا لغزش در طول دوران فعاليت خود نبودند و صرفا به توجيه رفتار خود با ساواك و توضيح نامناسب بودن شرايط سياسي دوران پيش از پيروزي انقلاب مي‌پرداختند. اساسا و اصولا نيز در مورد رهبري امام بيان شفاف و روشني نداشتند و گرچه در برخي از مواقع به پيروي از ايشان تأكيد مي‌كردند اما اين مسأله جايگاه ويژه و ممتاز امام را در كنار ساير مراجع تقليد روشن نمي‌ساخت. به همين دليل اين شيوه پاسخگويي از ديد منتقدان قانع‌كننده تشخيص داده نشد.

‌پس‌ از سقوط‌ ديکتاتور پهلوي‌ در شهريور 20، انتظار مي‌رفت‌ که‌ مبارزه‌اي‌ پيگير از سوي‌ روحانيت‌ با عوامل‌ و ارکان‌ نظام‌ ديکتاتوري‌ آغاز شود، اما اين‌ مبارزه‌ به‌ دلايل‌ گوناگون‌ چون: وعده‌هاي‌ سران‌ رژيم‌ (بويژه‌ شاه‌ جوان) به‌ جبران‌ گذشته، بازشدن‌ نسبي‌ فضا براي‌ برگزاري‌ مراسم‌ ديني و از سوي‌ ديگر تبليغات‌ سازمان‌يافته‌ ضداسلامي‌ و انحرافي‌ در جامعه‌ از سوي‌ حزب‌ توده، کسروي‌ و نيز بهائيان‌ که‌ با سوء استفاده‌ از وضعيت‌ آشفته‌ کشور، به‌ تضعيف‌ باورهاي‌ مذهبي‌ جامعه‌ مي‌کوشيدند، مدتي‌ طول‌ کشيد تا قوام‌ لازم‌ را بيابد و نخست‌ در جنبش‌ ملي‌ کردن‌ صنعت‌ نفت‌ و سپس‌ در خيزش‌ خرداد 42 به‌ نقطه‌ عطف‌ خود نزديک‌ شود. لذا، در بدو امر، بخش‌ عمده‌اي‌ از توجه‌ و تلاش‌ علما، صرف‌ بازستاندن‌ اماکن‌ اشغال‌ شده‌ ديني، احيا شعائر مذهبي، رفع‌ منع‌ حجاب، و مبارزه‌ با تبليغات‌ ضد اسلامي‌ گروههاي‌ مزبور، بويژه‌ بهائيان‌ ـ که‌ مورد سخن‌ ماست‌ ــ گرديد؛ حرکتي‌ که‌ البته، يکسره‌ از صبغه‌ «سياسي» خالي‌ نبود و خصوصا‌ در بحبوحه‌ مبارزه‌ با منع‌ حجاب، مرجعيت‌ شيعه‌ (آيات‌ عظام‌ قمي‌ و بروجردي) تا مرز تهديد دستگاه‌ به‌ قيام‌ پيش‌ رفتند.